BESPREKING VAN HAMMER ON THE ROC

BESPREKING VAN HAMMER ON THE ROCK,
EVENING TALKS WITH A MODERN BUDDHA

HAMMER ON THE ROCK
Het mooiste design, het meest verrassende ontwerp is toegepast bij de heruitgave van dit nieuwe Oshoboek, Hammer on the Rock.

Daar ga ik echt helemaal voor om…strakblauw als de eindeloze lucht en dan een eenogige Osho eronder afgebeeld, als een soort van 21^e eeuwse cycloop.
Het is de herdruk van een ouwetje, een darshan dagboek uit 1976.
In die tijd kon je aan de voeten van Osho gaan zitten en met hem praten. Hij gaf je antwoord en richtlijnen voor meditatie. In dit boek geeft dus een moderne boeddha zijn eigentijdse inzichten.
Aan de binnenzijde van de covers zijn foto’s van rotsen afgedrukt, ze zouden uit de Rocky Mountains kunnen zijn. En door de Rocky Mountains kom ik natuurlijk al snel op Rajneeshpuram en wat ik daar ervaren heb, in de tachtiger jaren.
Toen ik er voor het eerst heen ging, stelde ik me Osho voor als een soort supertherapeut.
Ik dacht op de ingeslagen weg door te kunnen gaan, alleen met veel meer kracht en liefde.
Maar, dat pakte wel even anders uit.

Toen ik de eerste twee dagen in het grootste boeddhaveld van de wereld was, gebeurde er zoveel in mijn hoofd. Ik had af en toe het gevoel of er met hamers aan de binnenkant van mijn hoofd werd getikt. (ja, letterlijk als een hamer op een rots, dus)
Dit verdween wel nadat ik een paar maal elke ochtend in de golvende, voedende celebrations was geweest waar Osho in stilte bij aanwezig was en die me helemaal upside down maakten.

Maar ik was me toch wel op een hele harde manier bewust geworden van de rommel die er alleen al in mijn hoofd zat. En ook drong het tot me door, dat een levende meester geen supertherapeut is, maar een boeddha die je laat sterven als je dicht genoeg bij hem durft te komen. Het gaat om de draai van 180 graden, maar dan is het niet afgelopen. Daarna volgt er weer zo’n draai en dan nog eens en nog eens, tot er van je wezen niets over is dan 24 karaats goud, zoals ik Osho zelf dat heb horen zeggen.

In Hammer on the Rock zegt een sannyasin: ”Ik heb nu jaren aan mezelf gewerkt om mijn christelijke conditionering te laten vallen.

Er zit een prachtig magisch kind in me dat dolgelukkig is om in het heden te leven en daar met volle teugen van geniet.”

Osho antwoordt: ”Ik zie het en ik zie ook, dat het groeit. Het zal nog groter worden. Dat gaat wel door, maar blijf wel alert. De conditionering gaat diep; zij wordt bijna deel van jou en je hebt dat niet in de gaten. Het lijkt op een bevroren laagje waardoor je niet echt contact hebt met het leven en waardoor je het leven niet totaal kunt vieren.

En dat, terwijl de hele wereld zo’n overvloedig feest is! De energie kent geen grenzen: zoveel bloemen zijn er, vogels die zingen en ongelofelijk veel sterren die stralen – het ene planetenstelsel na het andere. De hele wereld is zo verrukkelijk, het hele universum straalt van geluk en is in volkomen harmonie. Spring er in!
Word een ster of een bloem, maar houd op christen te zijn! Oké?
En het kind in je groeit; dat is op komst…”

Met dit inzicht kan iedereen dus uit de voeten. Want we denken allemaal, dat we na een tijd van meditatie en het doen van een paar groepen een bepaalde conditionering wel kwijt zijn.
Mis, er is altijd wel weer een diepere laag die zich vroeg of laat aandient. “De conditionering gaat zo diep, dat je ermee vergroeid bent en dat heb je zelf niet door.”
Een vrouw gaat voor Osho zitten en geeft aan dat ze niet weet, waar ze wil zijn, bij de Meester of op haar werk in Genève.

En dan gaat het gesprek verder over verantwoordelijkheid. Osho zegt; “Jij vat verantwoordelijkheid helemaal verkeerd op. Als je je verantwoordelijk voelt, heeft dat niets met anderen te maken– het is geen plicht. Je probeert niet iets te bewijzen en het is niet zo dat je hele leven er vanaf hangt. Niets van dat alles. Verantwoordelijkheid is gewoon oprecht zijn vanuit je hart – wat je ook doet, dat doe je met heel je hart. Wanneer je iets doet, doe je het totaal- het wordt een meditatie.

Als je iets zonder verantwoordelijkheid doet, verspil je een kans om meditatief te zijn. Dan werk je zes uur lang op kantoor en je bent er totaal onverschillig onder. Welnu, als je zes uur op een dag in een soort van verdoving eentonig werk zit te doen, dan krijgt die eentonigheid vat op je. Je brengt daarmee schade toe aan jezelf.
Verantwoordelijk zijn betekent dat je het werk bewust doet, met liefde. Doe het totaal zodat die zes uur je bewustzijn scherp en intens maken. Dan neem je verantwoordelijkheid en heb je een bestaan dat tintelt van leven.

En zo hamert Osho door, iedere keer wanneer er weer iemand aan zijn voeten komt zitten.
Dan beukt de hamer tegen de rots.
Welke rots? De rots van ons onderbewustzijn, waarvan we, net zoals bij een ijsberg 90 % onder water ligt, voor 90 % geen weet hebben. Zo’n groot gedeelte is ons onbekend, we zijn ons er niet van bewust. De meester beukt ons wakker en we moeten leren om onszelf wakker te houden.

En daarom moeten we kiezen voor goede situaties en de juiste inzichten, zodat we alert blijven en het onbewuste geen kans geven om opnieuw bezit van ons te nemen.Niet voor niets staat er in dit boek Hammer on the Rock een voorwoord van Osho over de beperktheid van de freudiaanse psychoanalyse. Het doel van deze stroming is om mensen normaal te houden. Maar normaal zijn is niet genoeg, het heeft geen enkele betekenis. Een normaal leven leiden is voor jou zelf betekenisloos; het geeft je geen inzicht in de realiteit van de dingen. Het brengt je niet voorbij het besef van tijd en voorbij de dood.

Ook de moderne varianten van de psychoanalyse gaan uiteindelijk niet verder dan de mind.
Ze blijven werken binnen het terrein van de mind.
Maar de psychologie van de Boeddha’s vindt, dat er gehamerd moet worden op ons onderbewustzijn, opdat we inzien hoe we weliswaar gevangen zitten in de mind, maar dat we daar ook uit kunnen komen. We kunnen leren om ons afzijdig te gaan houden van onze eigen mind. Dan verliest zij haar greep op ons en gaat ze vanzelf verdwijnen.

Maar onbewust zijn verdwijnt niet vanzelf; daar moet op gehamerd worden.
Op een nacht zijn Paddy en Sean over een spoorrails aan het klauteren. Na een tijdje draait Sean zich om naar Paddy en zegt: ”Ik haat die trap. De treden liggen veel te ver uit elkaar.
“Oh, daar heb ik geen moeite mee”, zegt Sean “wat mij opbreekt is, dat die trapleuningen zo verrekte laag zitten.”
Laat je uit je slaap beuken door deze geheel vernieuwde Hammer on the Rock.