Osho Boeken Besproken

BESPREKING VAN: Inner War and Peace
Osho over Krishna, Inner war and Peace

Nog niet zo lang geleden is er voor het Westen voor het eerst commentaar van Osho bij het meesterwerk over Krishna, de Bhagavad Gita, beschikbaar gekomen.

Osho heeft in andere lezingen wel naar Krishna verwezen, maar de beschikbaarheid van zijn uitgebreide commentaar op de achttien bundels van de Gita komt pas in het jaar 2005. De Gita-lezingen heeft hij namelijk oorspronkelijk alleen in het Hindi gegeven.
En in 2005 is het eerste stukje van dit immense werk in het Engels gedrukt, onder de titel: Inner War and Peace.

Osho vertelt in dit boek over de achttien dagen durende Mahabharata, de bekende Indiase oorlog. Op het slagveld vindt een dialoog plaats tussen Arjuna en zijn vriend en begeleider, de Verlichte Krishna. Arjuna staat op het punt om de strijd aan te gaan, maar voorziet dat er veel slachtoffers gaan vallen, met name ook in zijn eigen familie. Hij aarzelt of hij de oorlog wel door zal zetten en of hij niet beter terug kan trekken.

WAR AND PEACE

Al enige tijd sluimert er een conflict op de school waar ik werk, waaraan ik me niet kan onttrekken. Bij genoeg andere conflicten kan dat gelukkig wel; ik overzie wat er aan de hand is en bepaal dan of ik me hierover echt druk wil maken. Regelmatig constateer ik, dat het weer om zo’n kwestie gaat, die in zoveel organisaties speelt en probeer er dan voor mezelf een weg in te vinden. Het is vervelend dat het er is, maar er zal geen werkverband te vinden zijn waar je zoiets niet aantreft. Dus: proberen om de zaak te handelen, is wat er dan van mij gevraagd wordt.

Ik dacht, dat ik de zaak die nu speelt, ook op de manier kon oplossen van: het is een probleem, maar ik kan er toch wel een manier op vinden, waardoor ik het conflict laat voor wat het is en gewoon mijn werk doe.

Echter, in de afgelopen week is gebleken, dat dit nu niet meer kan.

Een aantal weerbarstige jongeren, verenigd in een groepje praktijkgerichte metaalleerlingen, heeft al een tijdje geen zin in mijn les.(en evenmin in andere lessen). Ze willen liever vrij zijn. Ja, wie wil dat niet? Uiteindelijk heeft dat toch ook mijn voorkeur, moet ik eerlijk toegeven.

Maar er is nu eenmaal afgesproken dat zij zich, gezien hun leeftijd, af en toe moeten verdiepen in wat er zich in de hen omringende maatschappij afspeelt en welke sociale mechanismen er zich tussen mensen voordoen.

Men heeft daar geen zin in en men ziet de noodzaak er al helemaal niet van in. Dus, de lessen verliepen uiterst moeizaam; er was eigenlijk de hele tijd sprake van een soort van onderhuids gevecht. En zo had het best nog wel een tijdje door kunnen gaan. Dan was het werk wel geklaard en, hoewel de sfeer niet prettig was…dat is nu eenmaal bij sommige groepen het geval, we zouden het jaar toch “uitgezongen” hebben.

Zo had het inderdaad kunnen gaan, maar dit liep anders.

De leerlingen gingen nu zover, dat de helft van de groep er de brui aan gaf. Men bleef gewoon weg en dat kon gemakkelijk, want het was het laatste uur van die lesdag.

En spijbelgedrag kun je niet negeren, dus: nu moest ik ingrijpen en de zaak hogerop spelen. Hierdoor was het sluimerende conflict aan de oppervlakte gekomen en openbaar gemaakt en kon ik het niet langer omzeilen.

Nee, het lag nu in volle omvang voor me en ik moest er maar uit zien te komen.

Er kwamen speciale vergaderingen van een aantal docenten over deze groep, waarin we een eensluidende aanpak besproken. Daardoor werd het er niet gemakkelijker op. Enkele docenten gingen tot in detail uitmeten, hoe zij met deze groep bezig waren, een andere docent wees naar de directie als verantwoordelijke instantie om in te grijpen.

En ik merkte al een tijdje, maar tijdens deze vergadering nog eens extra, dat het conflict zich van buiten mij, naar meer innerlijke regionen in mij begon te verplaatsen. Regelmatig schrok ik op vanuit gepeins, ging met een ruk rechtop zitten en vroeg me af, of ik het nog wel zou pikken. Dit ging zoveel tijd kosten en zoveel ergernis ook en dat allemaal voor één groep leerlingen, die niet mee wilde werken. “ Ik zou ze wel eens even laten merken, hoe we hier te werk gaan, dus: ik zou een paar diepe onvoldoendes geven en ik zou bij het invullen van de beoordelingskenmerken extra kritisch zijn. De mildheid die vaak over me komt, als ik een leerling moet beoordelen en die ervoor zorgt, dat ik nog wat stimulansen voor verandering wil proberen in te bouwen, was ver te zoeken. Het begon in mij te razen, dat ik de zwaarste etiketten uit de kast zou halen om sommige leerlingen hiermee lik-op-stuk te geven.

Mijn toch meestal wel aanwezige gevoel van harmonie, ondanks wat er buiten gebeurt, dreigde overspoeld te worden door geïrriteerde gevoelens en bijna een soort van wraakzucht.

En ik merkte, dat dit me gewoon steeds meer begon te verontrusten.

Het was allemaal begonnen als een gewoon conflict met een groep, dat te groot was geworden om te negeren. Het moest dus aangepakt worden. Maar het was nu bezig om te veel mijn innerlijke wereld binnen te dringen, waarbij het gevecht dus in mijzelf ging plaatsvinden.

Tijdens meditaties kwam het boven. In de dynamische meditatie was ik tijdens het uitfreaken met kracht bezig geweest om deze lastige personen op grotere afstand te krijgen. Ik had ze zover weg geduwd, dat ze buiten mijn innerlijk veld van harmonie bleven.

En natuurlijk hielp dat; ik was er minder mee bezig. Af en toe speelde het wel op, maar meestal ging ik toch gewoon mijn gang en deed mijn werk. Ik betrapte mezelf er ook op, dat ik

tegen een andere metaalgroep zei: nee, ik kom even niet bij jullie op de afdeling, want ik heb op dit moment een beetje genoeg van het groepje basisleerlingen. “ Wie zijn dat dan?” wilde men gretig weten. Maar daar ging ik natuurlijk niet op in, want dat is gemakkelijk scoren, maar het is mijns inziens absoluut niet professioneel.

Echter, ik concludeerde wel, dat de zaak me toch kennelijk niet zo hoog zat, want ik noemde het geval even achteloos ten opzichte van andere leerlingen, spelenderwijs. En spelen doe je niet bij dingen die je serieus opvat en die een probleem voor je vormen.

Het werk dat ik er zelf aan deed, maakte dat het niet onnodig groot werd en op mijn leven ging “ drukken”.

Op zaterdagmiddag is het tegenwoordig mogelijk om in het Osho meditatie centrum Wajid in Den Haag een aantal meditaties te doen. Dat is niet alleen tijdens meditatiedagen zo, maar het is nu elke zaterdag het geval. En daar maak ik graag gebruik van. Alleen mediteren levert veel op, maar het geeft mij zoveel meer, als de afwisseling met meditatie in een groep er is.

Daarom ben ik in de periode dat de kwestie op school speelde naar Wajid gegaan om de Quantum Light Breath meditatie te doen, een krachtige ademmeditatie die ontwikkeld is door een van Osho’s therapeuten van het eerste uur. En daarna was er de zeven-uur-meditatie, die eindigde in een Osho talk via grootbeeld projectie.

Gaandeweg waren er, tijdens de meditatie, weer stormachtige gevoelens in me op gekomen, hoe ik “ dit varkentje” op school zou wassen. Het was toch te gek, dat ik me liet kisten door zo’n stelletje niets willende pubers. En ook zat het me niet lekker, dat ik me moest voegen naar een algemeen afgesproken handelwijze ten opzichte van deze groep, die ik maar gedeeltelijk onderschreef.

Natuurlijk: we moesten verder. Je kunt niet op deze manier een groep een volgend jaar in loodsen. Dan wordt het probleem alsmaar groter.

En zelf had ik ook nog wel een paar pijlen op mijn boog om het groepje leerlingen nog wat te proberen bij te schaven en bij voorkeur enig positief contact tussen ons te ontwikkelen.

Kortom, het conflict binnenin me begon weer op te laaien en dreigde mijn gevoel van vrede te overschaduwen.

Na de videolezing van Osho kreeg ik dan ook enorm de behoefte om op een stil plekje te zijn en het boek War and Peace te raadplegen. Want ik herinnerde me, dat daar door Osho heel duidelijk uiteen wordt gezet, dat een uiterlijk conflict alleen vat op je krijgt, als innerlijk de zaken bij je verscheurd zijn. Het uiterlijk conflict ligt als het ware op de loer om innerlijk bij jou aan te slaan.

Ik voelde, dat ik er alles aan deed om de innerlijke harmonie te versterken zodat die uiteindelijk ongemoeid bleef. En dat werkte ook! Maar het oplaaien van boze gevoelens en een soort van wraakneigingen bleven tijdens de meditaties te heftig bovenkomen.

Wat zou Osho me hierover te zeggen hebben, zodat ik mijn innerlijke vrede kon handhaven en maandag op school gewoon mezelf kon zijn, zonder wraakgevoelens naar leerlingen toe of ergernis ten opzichte van collega’s.

Ik wilde gewoon op een plezierige manier mijn werk doen en me niet vooraf al afmatten door een innerlijke strijd die in mij woedde.

Wat te doen? Ik was in Wajid op het moment, dat ik sterk het verlangen voelde om me bij deze kwestie door Osho’s inzichten te laten raken. Daar hebben ze het boek uiteraard in de Bookshop. Echter, na de meditaties begon het zaterdagavond swingen en ik wilde in stilte de wijsheid in dit boek tot me nemen. De volgende dag zou ik twee sessies rebalancing massage geven en ik wilde niet, dat ik daarbij terneer gedrukt zou zijn door een conflict dat onderhuids in mij raasde.

Daarom fietste ik naar huis en nestelde mij op een prettig stil plekje met het boek War and Peace, dat, naast de Rebel uitgave, ook in paperback vorm is uitgekomen als: Inner War and Peace, zoals uit de afbeeldingen van de covers is af te leiden.

Osho, Inner War and Peace

En zoals altijd, wanneer ik heel diep voel: daar moet ik nu te rade gaan…..want dat heb ik nu nodig, leverde dit me ook weer een mooi inzicht op.

“Het uiterlijke conflict krijgt toegang in je, als er innerlijk conflicten in je sluimeren.” lees ik.
En het is goed om aan het innerlijke conflict te werken; dat is wat ik deed door in de dynamische meditatie uit te freaken en ook andere meditaties te doen.

Maar daarnaast is een juist inzicht nodig.
Osho heeft het over de blindheid van woede die over ons heen komt en die ons het ene na het andere wraakgevoel wil laten realiseren. Verkeerd!

Juist als je zulke sterke gevoelens hebt, is het zaak om kalm te blijven. Je laten overspoelen door emoties, maakt, dat je de zaken niet meer in de juiste proporties ziet.
Je gaat dingen doen om je wraakgevoelens te ontladen, maar het zal je alleen maar dieper in de puree brengen.

En ik herinner me, dat ik in de speciale vergadering die net voor het weekend plaats vond mezelf steeds stiller voelde worden. Ik was er wel bij, maar ik had de ervaring: “ Jongens, volgens mij is alles gezegd. Al het gedruis dat ik nu nog hoor, gaat niet over de kern van de zaak. Ik doe mee met de gezamenlijk afspraken en daarnaast vaar ik mijn eigen koers.”

Gelukkig ging ik niet als een blind paard mijn gelijk halen, door te gaan argumenteren en te proberen mensen te overtuigen. Dat had de meditatie van de afgelopen weken me opgeleverd.

Het lezen in War and Peace bracht me de geruststelling, dat het goed was om kalm te blijven.

Het uitleven van wraakgevoelens zou me niet verder helpen; ik kon ook op een kalme manier aan de leerlingen laten blijken, dat er op zo’n manier niet te werken valt en dat ik dit ook niet meer zou accepteren. Of het over zou komen, is de vraag, maar het zou in ieder geval beter voor mezelf zijn.

Wat ik verder uit het lezen van dit boek haalde, is het broodnodige gevoel van overgave, ook in de werksituatie. Ik had alles gedaan wat ik kon; tijdens de vergadering voelde ik een duidelijke grens tussen waarin ik wel mee zou gaan en waar ik dit niet zou doen en mijn eigen weg zou volgen. Ik werd steeds stiller, omdat ik wist, dat ik dit niet duidelijk zou kunnen maken aan de meeste van mijn collega’s.

Daarom ging ik toch met een soort van kater het weekend in.

Wat ontbrak er? Het gevoel van overgave. Ik dacht, dat ik het toch allemaal alleen moest doen. Ik kon het spel meespelen, maar stond er slechts gedeeltelijk achter.

Het vertrouwen om, er vanuit gaande dat ik gedaan had wat ik kon en kalm was gebleven, deze kwestie nu over te geven aan het Bestaan, was nauwelijks aanwezig.

Dat begon te komen toen ik in War and Peace Osho’s verhaal over de twee strootjes in de rivier las. Het ene gaat dwarsliggen, maar dat levert hem niks op; het wordt toch door de sterke stroming meegevoerd, hortend en stotend. Het andere deint gewoon mee op de stroming, het danst met de loop van het Bestaan mee.

Toen het me duidelijk werd, dat ik het nu beter kon overlaten aan de Existentie en zondag kon genieten van het geven van de massages, kwam er al een soort van geluksgevoel over me.

Dit werd nog groter, toen ik maandag op school geheel onverwachts de reactie van een collega kreeg, dat zij mijn houding tijdens de vergadering zo gewaardeerd had: ik gaf mijn verantwoordelijkheid aan en bleef verder kalm. Een stortvloed van onnodig verbaal commentaar had ik verder achterwege gelaten.
Voor mezelf had ik het gevoel gehad, dat ik buiten spel stond, maar zij had een bepaalde kracht in mijn aanwezigheid ervaren.

“ Thank You, Osho!” welde het in me op. “ voor meditatie en voor de inzichten in dit boek.”

Het boek War and Peace gaat over de beroemde Mahabharata oorlog.

Osho geeft zijn briljante commentaar op de antwoorden die Krishna aan Arjuna heeft tijdens deze oorlog En hiermee werpt hij licht op de wortels van onze persoonlijke en mondiale problemen, waarna hij ook met oplossingen komt die tijdloos zijn.

Osho’s commentaar op het beroemde Hindoegeschrift, de Bhagavad Gita, geeft opening van zaken over hoe wij onze eigen pijn, ellende, conflict en oorlog scheppen.”Wanneer van binnen de strijd in ons raast, staan buiten de vijanden voor ons klaar.”

Bewustzijn van onze mind patronen en onze eeuwenoude conditioneringen is nodig om tot innerlijke vrede te komen. “ Iemand die graag oorlog wil voeren, ruzie wil maken, een conflict wil uitlokken is er niet op uit om te zien hoe de tegenstander er bij zit. Wil die andere partij eigenlijk ook wel oorlog? Nee, daar let hij niet op. Iemand die vol is van oorlog voeren, is verblind. Hij ziet zijn tegenstander niet echt; hij projecteert de vijand gewoon. Eigenlijk is het zo, dat hij naar de andere partij niet eens wil kijken. Het is in feite zo, dat ieder die hij ontmoet de vijand voor hem is. Hij hoeft de vijand niet te zijn; hij creëert de vijand zelf wel, want hij projecteert hem gewoon.

Voor dit boek moet je echt de tijd nemen, is mijn ervaring. En als je dat doet, wordt je beloond met hele basale inzichten en een groeiend gevoel van innerlijke vrede.