Vooral in
deze tijd is Osho's visie op oud zijn en ouder worden van groot belang.
Je bent in onze wegwerpmaatschappij wel heel snel oud. Voor je het goed
en wel in gaten hebt, word je ook als mens weggeworpen.
Wat me het eerst in dit boek trof, was het beeld dat Osho van ouderdom
geeft.
Hij zegt: als je ouder wordt, krijg je diepere wortels in jezelf. Kijk
maar eens naar een boom: hoe hoger hij wordt des te dieper zitten zijn
wortels in de aarde. Er is bij een ontwikkelde boom veel meer sprake
van evenwicht dan bij een jonge onvolgroeid exemplaar.
Een boom kan gewoon niet echt uitgroeien als zijn wortels niet ook
tegelijkertijd meer houvast in de grond krijgen.
Als je er zo tegen aankijkt, is oud worden veel acceptabeler, vind ik.
Zoals altijd werpt Osho hier weer een heel speciaal licht op de dingen.
Een vriendin van mij uit Amsterdam die zelf geen sannyasin is opende mij
daar kort geleden opnieuw de ogen voor. Ze zei: zoals Osho tegen
eenzaamheid aankijkt, namelijk als de afwezigheid van iets, net zoals
duisternis de afwezigheid is van licht….dan wordt het veel
gemakkelijker, het is niet meer zo zwaar.
Ik realiseerde me hoe verwend ik ben met al zoveel jaren omringd te
worden door Osho's liefde die in vele vormen naar me toekomt. Af en toe
neem ik ook gemakkelijk iets
voor lief en dan word ik daar dus door anderen op geattendeerd, vaak ook
door niet-sannyasins.
Nu weer verder over ouder worden, zoals Osho daarover spreekt in Jaren
Van Wijsheid: iedereen moet jong, snel en cool zijn in deze
maatschappij. En er is niets tegen jeugdig en onschuldig zijn, maar het
is ook fijn om de periode van ongelimiteerd dwaasheden uithalen en het
steeds dezelfde fout maken achter je te laten.
Ook dan kan er nog wel steeds sprake zijn van een zekere onschuld. Want
als je ouder bent, hoort gedrag als ben je een onschuldig kind evengoed
bij je, maar met een verschil. Nu is er onschuld die veroverd is,
onschuld die terug gevonden is.
Dit soort kernachtige uitspraken staan in het boekje omkaderd en in een
grijs veldje. Dat maakt het boekje extra aantrekkelijk. Kom je er niet
toe om het boek bladzijde na bladzijde te lezen, dan pak je af en toe
een omkaderde uitspraak en laat die diep tot je doordringen en je
mediteert daarover.
Iemand bij wie zijn hele leven en dus ook bij het ouder worden onschuld
te vinden was, is Franciscus geweest.
Osho geeft dan ook de schitterende conversatie van Franciscus weer toen
hij stervende was. Zijn discipelen stonden om Franciscus heen te wachten
op een klinkende afscheidsrede die tot hen gericht zou zijn. En tot
ieders verbijstering begon Franciscus tegen zijn ezel te praten. Ik weet
zeker dat je moet lachen bij de laatste woorden die Franciscus sprak en
die voor zijn ezel bestemd waren en voor niemand anders.
In dit boek Maturity geeft Osho verder antwoord op de vraag wanneer
iemand rijp is te noemen. En dat rijp zijn heeft dan niet zoveel met
leeftijd te maken, zoals blijkt. Osho zegt dat hier zo mooi. Hij geeft
aan: een mens wordt rijp op het moment dat hij in plaats van liefde te
willen hebben, liefde begint uit te stralen; hij stroomt als het ware
over van liefde.
Belangrijk bij het rijpen is natuurlijk meditatie. Je wordt pas rijp als
je met mediteren bent begonnen, zegt Osho. Want anders blijf je een
kind, compleet met speelgoed. Als kind had je speelgoed en als
volwassene heb je je eigen speelgoed. Door meditatie word je je daarvan
bewust.
Osho geeft een paar uitspraken over oud zijn die je door de humor ervan
tot diepe ontspanning brengen. Dan kom je tot de conclusie: ouder
worden….so what? Je kunt er toch niets aan veranderen. Dus, vier ook dat
maar!
Hier komen ze: "Het prachtige van stokoud zijn is dat je nu te oud bent
om het slechte voorbeeld te geven en dus kunt beginnen goed advies te
geven."
"In elk oud mens zit een jonger mens dat zich afvraagt wat er gebeurd
is"
"Een stokoud mens is iemand die in bed zijn bril ophoudt, zodat hij de
meisjes waar hij van droomt beter kan bekijken."
Een mooie tijd gewenst, veel geefplezier en geniet van Osho's licht dat
recht door zijn woorden heen schijnt.