The Man who loved Seagulls


Essential life Lessons from The World’s  Greatest Wisdom Traditions

In dit boek ‘The Man who loved Seagulls’ wordt het accent gelegd op het feit dat mensen geen rationele wezens zijn. Het hele The Man who loved Seagullsmaatschappelijke gebeuren en alles wat daarmee samenhangt verwijst daar wel naar.
Echter: het is niet in overeenstemming met de waarheid. De mens is voor negenennegentig procent irrationeel, zo geeft Osho aan. En het leven verloopt niet volgens de aristotelische logica, maar volgens de inzichten van Hegel. Hegel heeft gewezen op de dialectiek in het leven.

In The Man Who Loved Seagulls, Osho discusses essential stories and parables from the world’s great wisdom traditions of Zen, Taoism, Christianity, and Judaism. Osho–himself a master storyteller―interprets the stories in this collection and applies them to the concerns of modern day life. The valuable lessons they impart are both timely and universal. The stories encourage meditation as they are meant to be told and studied again and again, in order to discover new layers of meaning with each reading.

Het boek ‘The Man who loved Seagulls’ is verkrijgbaar bij de Boekhandel.

Review van ‘The Man who loved Seagulls’

Essentiële levenslessen uit de grootste Bronnen van Wijsheid in de wereld

Als je van verhalen uit diverse tradities houdt, is dit helemaal jouw boek.
Osho trakteert je hier in overvloed op.

In het voorwoord van “the Man Who Loved Seagulls” wordt uiteengezet, dat mensen geen rationele wezens zijn.
Het hele maatschappelijke gebeuren en alles wat daarmee samenhangt verwijst daar wel naar.
Echter: het is niet in overeenstemming met de waarheid.
En het kan niet anders of er moeten wel bellen bij je gaan rinkelen hierbij.
Afkomstig uit een intellectuele hoek, gebeurde dat bij mij tenminste wel.Meermalen kwam bij mij tijdens mijn studie het onbehaaglijke gevoel op, dat er dingen niet klopten.

Volgens de boeken was het allemaal aangetoond en kon het theoretisch onderbouwd worden.
Maar hoe kon het, dat ik daar geen blij herkenningsgevoel bij kreeg en eerder hoofdpijn en benauwdheid voelde opkomen?
Het antwoord wordt door Osho in dit boek gegeven.
We leven in de westerse wereld teveel vanuit de aristotelische logica.
En die kunnen we onszelf opleggen, maar zo zit het leven niet in elkaar.
De mens is voor negenennegentig procent irrationeel, zo geeft Osho aan.
En het leven verloopt niet volgens de aristotelische logica, maar volgens de inzichten van Hegel.
Hegel heeft gewezen op de dialectiek in het leven.
En dat wil zeggen, dat het leven zich tussen tegenstellingen afspeelt.
Naast het leven is er de dood, behalve licht is er duisternis en is er mannelijk en vrouwelijk.
En dat kunnen we nog wat puntiger zeggen. In het leven zit de dood besloten. We denken, dat, als we de dood uitvlakken, er oneindig leven voor ons ligt.
En dat is niet het geval. Op het moment dat we de dood weghalen, verdwijnt ook het leven daarmee.
En dit merken we ook op grond van onze eigen ervaring op, als we meer besef van de dood hebben.
Als er iemand in onze naaste omgeving overleden is, worden we opeens bij het belang van intens leven bepaald.
Dan zijn we weer in staat om van de kleine dingen te genieten en geen moment van het leven door onze handen heen te laten glippen.

Er zijn dus tegenstellingen waarbinnen het leven zich afspeelt en het is de kunst om daar een balans in te vinden. Dat vinden we heel mooie geïllustreerd in het verhaal in Th Man Who Loved Seagulls dat over de twee koorddansers gaat.

Een koning had te maken met twee ter dood veroordeelde gevangenen. En hij wilde ze een kans geven omThe Man who loved Seagulls hun leven te behouden.
Hiertoe kregen ze de opdracht om via een touw dat boven een diepe kloof gespannen was te lopen.
Degene die heelhuids de overkant zou bereiken, kreeg als beloning gespaard te worden van het doodvonnis.
En het is verrassend hoe dit gebeuren zich ontwikkelt. Niet alleen is er veel herkenning bij hoe mensen zich in dergelijke situaties gedragen.
Ga je er spontaan op af of laat je graag de ander voorgaan om de kunst af te kijken?

Het is daarnaast ook bijzonder leerzaam voor het verkrijgen van balans op het spirituele terrein.
Balans is een proces dat voortdurend in ontwikkeling is.
Het is niet zo, dat als je eenmaal balans hebt, deze situatie maar gewoon zo blijft.
Maar we gaan er al te vaak klakkeloos van uit, dat dit wel het geval is.
Dit is weer een van die vrij eye-openers die de visie van Osho volkomen uniek en tijdloos maken.
Wij zijn opgevoed in een bepaalde traditie van denken. Daarbij zijn bij ons begrippen aangekweekt die niet toepasbaar zijn op het werkelijke leven.
Het midden van de tegenstellingen is geen statisch iets.
En het is dus niet zo, dat als je dat eenmaal bereikt hebt, je daarna niets meer hoeft te doen. Dat is klinkklare onzin.
Men bereikt nooit voor eeuwig balans, maar het is een toestand die iedere keer maar weer gerealiseerd moet worden.
Vanwege onze strikt andere conditionering wordt dit inzicht aan de hand van het voorbeeld “meditatie” uitgelegd.
Je mediteert en je bent er helemaal ingegaan.
En je denkt dan snel, dat je tot meditatie gekomen bent.
Je gaat er vanuit, dat er verder niets meer nodig is om in de staat van meditatie te verkeren.
Dan heb je met mis. Want meditatie is geen statisch gebeuren. Meditatie is een situatie van balans.
Die moet je steeds weer opnieuw terugvinden.
En naarmate je langer en vaker mediteert, ben je meer in staat die balans te vinden. Maar ze is er niet voor altijd en eeuwig.
Het is geen persoonlijk bezit, je moet haar ieder moment opeisen en dan wordt zij van jou.

Je kunt niet achterover gaan leunen en bij jezelf zeggen:”Ik heb gemediteerd en ik ben er ingegaan.
Nu kan ik het voor gezien houden en rust nemen.”
Zo werkt het niet in het leven.
Het leven gelooft niet in de rust; het is een constante beweging van perfectie naar meer perfectie.
En let wel: het leven is nooit onvolmaakt, het is altijd perfect, maar een grotere volmaaktheid blijft mogelijk.
Op het gebied van het leven kunnen we niet met logische beweringen terecht.

Aan een man werd ten laste gelegd werd dat hij een rekening betaald had met vals geld. Zijn advocaat bepleitte, dat de cliënt niet wist dat het om vals geld ging.
Als verdediging gaf de cliënt te kennen:” Ik wist echt niet, dat het geld vals was, want ik heb het gestolen. En ik ga toch zeker geen diefstal plegen, als het om vals geld gaat.” ‘The Man who Loved Seagulls’, Osho

De rechter ging over de zaak nadenken en hij besloot dat hier een punt gemaakt was. En daarom schrapte hij de ten laste legging met betrekking tot vals geld. Maar in plaats daarvan was er een nieuwe gekomen, namelijk die voor diefstal.
“ Inderdaad heb ik het geld gestolen,” gaf de verdachte suikerzoet toe “Maar vals geld heeft geen legale waarde. En sinds wanneer is het een misdaad om niets te stelen?”
Niemand kon iets tegen deze logica inbrengen en daarom werd de man vrijgesproken.

Maar dit soort logica voldoet niet in de zaken van het leven.
Daarom staan er ook zoveel mooie verhalen in dit boek.
Als we leerzame vertellingen horen, gaan we ons ontspannen en worden we open.
En dat gebeurt niet als er theoretische verhandelingen gehouden worden.
Dan gaan we in een gespannen houding zitten, omdat we bang zijn om iets te missen van wat er verteld wordt.
Want we denken, dat we een en ander anders niet zullen begrijpen.
Maar verhalen zijn veel meer overeenkomstig het echte leven en zo doen we daarover veel inzicht op.
Dit boek bevat naast het hiervoor aangestipte verhaal nog veel meer heerlijke stories.
Zo is daar de vertelling over de boze samurai, de geschiedenis van de doelloze pelgrimstocht van Zenmeester Hogen, het verhaal over de plotselinge verlichting van een huisvrouw, over de koperdief, over de Boeddha met de zwarte neus en natuurlijk over de man die zo dol was op zeemeeuwen, zoals de titel van dit boek luidt.
De ondertiteling van ‘The Man Who Loved Seagulls’ is dan ook niet voor niets: essentiële levenslessen uit de grootste bronnen van wijsheid in de wereld.
Het hele boek getuigt van de bijzonder smakelijke manier van vertellen die Osho kenmerkt.
Binnen de verhalen zitten ook nog weer kleine anekdotes en grappen.
Er is een ware Droste cacao bus effect aan vertelsels in dit boek waaraan je urenlang je hart kunnen ophalen.” The Man who Loved Seagulls, Osho